Далаларда яккам-дуккам бирчигит қолган, совхоз октябрь ойи ўрталарида планни дўндириб бажарган-у, элу юрт ҳали-ҳамон шу бажариқни тўлдиролмай жон ҳалак, “бўл-ҳа-бўл” ҳиқилдоққа келган. Офтоб – бетаъсир шиорга ўхшайди – чарақлайди, тафти йўқ, чор-атрофга эски увада сочилгандек – кир қор. Машина ҳар замонда ўтиб қолади, бари тўла, бирон таъзияли жойга бораётганини айтмаса, берухсат юриш йўқ, йўлда ҳужжатини олиб қўядилар; боя автобус ванғиллаб ёнбошлаганча тўхтамай ўтиб кетди, умид шундан эди, буни ҳам эгам кўп кўрди. – Қўлинг толгандир, менга бер, – деб қалин кийимда пиш-пиш ухлаётган ўғлимни аясининг қўлидан олдим. Обрўни қўлдан бермай, хотинни гапга алаҳситаман: – Манави йўл Исталин, Пўшкин, Дўлбости, Ленинобод, Калелин деган қишлоқларимиздан, буниси Еттиуруғ, Каканавич, Ботбот, Наврўзтепадан келади, бу ёқда Мўлтип, Қўйбешип, Варашилоп деган қишлоқларимиз бор. – Мўлтип – шўнғиб деганими ё Молотовми, – деб қизиқсинади хотиним. – Мўлтип – Молотов, Каканавич – Каг