. Эр йигитнинг ори, чавандозлик ҳамда эпчиллик маҳоратини синовчи ушбу миллий спорт минг йиллардан бери туркий халқларнинг ажралмас ва ўзига хос от мусобақасидир. Ушбу ўйин ўзбекларда «кўпкари» ёки «улоқ», қирғизларда «кўкбўру», қозоқларда «кўкпар торту», тожиклар ва афғон ўзбекларида «бўзкаши» деб юритилади. Шунингдек, русчадаги кўпкарини англатувчи «козлодрание» атамаси қирғиз ёзувчиси Чингиз Айтматов тарафидан унинг романларида («Алвидо, Гулсари» ва бошқалар) кўп марта тилга олинган. Олтойдаги туркий қавмлар ва қирғизларда бу ўйиннинг чавандозларига «бўрилар», шимол қирғизлари бу миллий спортни «улоқ тортиш», ўйинчиларни эса «улоқчилар» деб аташади. Қадимдан от ўйинлари туркий халқлар ижтимоий ҳаётининг ажралмас бўлаги бўлган. Қозоғистоннинг шимолидан топилган Ботай маданияти вакиллари бундан 5,5 минг йиллар олдин ёввойи отларни хонакилаштирганлиги археологик материаллар орқали мутахассисларга маълум. Туркий халқларда миллий от спортининг кўпкаридан бошқа турли