Бу воқеа тарихини ва нима учун уни 1990 йил Тошкентдаги муҳташам Алишер Навоий театри саҳнасида баралла айтганимни изоҳласам: Мен Истанбулда туғилганман. Дадам Усмон Хўжаўғли бухоролик, онам Ҳакима Тўранинг ота-оналари қўқонлик бўлганлар. Юқорида келтирганимдек, илк бор 1990 йил 43 ёшимда ота юртда бўлдим. У маҳаллар Ўзбекистон ҳали мустақилликни қўлга киритмаган эди. Биз бир муддат Покистонда ҳам яшаганмиз. Шу боис илк мактаб таълимини Пешовар шаҳрида олганман. 4-синфга ўтганимда яна Туркияга қайтдик ва ўрта мактаб ҳамда университетни Истанбулда тугатдим. Магистиратура ва докторантлигимни АҚШнинг Колумбия университида ёқладим. Германиянинг Мюнхен шаҳридаги “Озодлик” радиосининг ўзбек шўбасида 1977-1994 йилларгача сухандон, мухбир, муҳаррир ва тадқиқот маркази ходими бўлиб ишладим. 1990 йил октябрь ойида Горбачёвнинг ошкоралик ва қайта қуриш ислоҳотлари шарофати билан Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси “Бобурнома”нинг юбилейини ўтказадиган бўлди ва менга Ўзбекистонга келиш